Cand'antr'as naves tristes e frias
D'alto mural,
Cal elas fria, cal elas triste,
Ô ser d'a tarde vou á rezar,
Que pensamentos loucos e estraños
A miña mente, veñen e van.
xordo silencio qu'euxa conoço
Qu'é meu amigo d'anos atrás
Pero qu'é cheo d'outras lembranzas,
Per'ond'o esprito parez que escoita
Eco mortal,
Reina n'os ámbitos d'a gran basílica,
Con misteriosa serenidad.
Incertas sombras rayos tembrosos,
Cabo d'o altar,
Pousan, vaguean, foxen y agrándanse
D'adiante atras.
Y ó Santo Apóstol sempre sentado
No seu sitial
De prata e ouro, contempra inmóvil
Con ollos fixos, canto ali está.
Quen fora pedra, quen fora santo
D'os qu'ali hai
Coma San Pedro, n'as mans as chaves
C'ô dedo en alto como San Xoan,
Un-has tras outras xeneracioes
Vira pasar
Sin medo â vida que dá tormentos
Sin medo â morte qu'espanto dá.
Logo s'acaba d'a vida á triste
Pelerinax
Os homes pasan, tal como pasa
Nube de bran.
Y as pedras quedan... e cand'eu morra
Ti, catredal,
Ti, parda mole, pesada e triste
Cand'eu non sea, t'inda serás!
