Mostrando entradas con la etiqueta Animales. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Animales. Mostrar todas las entradas

4 de septiembre de 2018

Un sueño cumplido (y por cumplir)




Recientemente, he pisado tierras de "safari". Uno de esos sueños que tenía desde niña.

No me canso de observar a los animales. Podría estar horas y horas viendo a un león en plena siesta, o a una hiena con sus crías, o a un avestruz cortejando a su potencial conquista... Podría estar horas disfrutando del baño terapéutico de un hipopótamo o de la espera eterna de un cocodrilo. Podría degustar, con permiso de los animalistas, una escena de caza o de apetito carroñero; algo que realmente acerca al verdadero sentido de esta naturaleza que nos acoge y de la que nos alejamos tanto últimamente (o no, según se mire...)... 
Y los babuínos haciendo de las suyas... También, las gacelas de Thomson saltando con su graciosa agilidad, los eland imponentes desafiando a aquéllos que pretenden hincarles el diente... 
Los vigilantes topis, los castigados ñus, las cebras con su temperamento escondido bajo las rayas que despistan, los búfalos con esa mirada tan intrigante como temible...
¿Y qué me decís de los preciosos marabús africanos? Digo "preciosos", porque me parecen realmente curiosas estas aves despeinadas...
¿Y el pájaro secretario? ¿y la elegancia de las grullas? ¿y el color del plumaje de la carraca lila?

Perdonad mi verborrea. Realmente, regreso emocionada. Incluso, a pesar de los riesgos que supone un viaje como éste y a pesar de los intereses varios que provoca el turismo, especialmente en estas zonas.
Aconsejo prudencia antes de la contratación del viaje y durante el mismo. Y, sin duda, un toque aventurero en el bolsillo.

De momento, aterrizando...
Nunca se aterriza del todo cuando uno se acerca a las realidades de este mundo que guarda tantos absurdos. Y me refiero ahora a las desigualdades, a la falta de recursos esenciales, a la corrupción por dinero...

Y me llevo algo: Es gente buena.  A pesar del daño que ha hecho allí el hombre blanco... A pesar de que no se ha permitido evolucionar a un pueblo de forma natural. Con sangre o sin ella. Como hemos evolucionado, en cierto modo, los demás.
Un tema complejo y de análisis profundo. Sin duda alguna.

Lectura recomendada: El sueño de África de Javier Reverte.

18 de agosto de 2014

Regresando...



No hace falta marcharse demasiado lejos para sentirse "regresada".
Benditas "desapariciones".

29 de agosto de 2013

Dulce


Es tristísimo que siga ocurriendo esto. Espero que alguien que pueda y quiera adopte a este perrito en dificultades o a otro que seguro tendrá también otros problemas.
¡Cuánto nos falta para llegar a ser lo que nos denominamos injustamente!

Os dejo aquí la noticia:
  
Abandonan en Vilanova de Arousa un perro deshidratado y enfermo 

Desde el centro de acogida y protección animal de la Diputación de Pontevedra tratan de salvar al animal

Incapaz de mantenerse en pie. Así fue encontrado un ejemplar de boxer abandonado en Vilanova de Arousa. El perro se encontraba deshidratado, esquelético, con problemas de piel, alopecia en varias zonas del cuerpo, una herida infectada y priapismo.

El centro de acogida y protección animal de la Diputación de Pontevedra se han hecho cargo del animal desde que recibieron la alerta el pasado 27 de agosto. En la actualidad está bajo un tratamiento de rehidratación y nutrición endovenosa para mantenerlo vivo y tratándole también las lesiones y patologías que presenta. Algunas de ellas se han producido a consecuencia del abandono y otras ya las padecía pero no habían sido tratadas.

El objetivo es que el animal pueda alimentarse posteriomente por si mismo, un proceso muy lento y complicado ya que debido a no haberse podido alimentar estos canes suelen sufrir anorexia.

El ejemplar, que ha sido bautizado con el nombre de Dulce, es de edad avanzada y se espera que pueda recuperarse y empezar a valerse por si mismo. Desde el centro de acogida recuerdan que este es uno más de los casos que se producen por la negligencia de sus dueños. Para paliar el abandono insntan a que se adopten animales de las instalaciones. Los interesados pueden consultar esta posibilidad en la web del centro, que en dos semanas en funcionamiento ha recibido más de 1.000 visitas. Las adopciones son gratuitas y los animales salen vacunados e identificados. Además, intentan concienciar a los dueños de animales para que no los abandonen, ya que en casos como el de Dulce, un perro de compañía de edad avanzada, esta situación es «unha tortura adicional á que xa sofre calquera can que de pronto se encontra lonxe do que ata entón foi o seu fogar, xa que son incapaces de atopar alimento por si mesmos debido a que sempre dependeron dos seus dono e estas condicións poden provocar unha morte lenta e dolorosa».

1 de julio de 2013

A rapa das bestas

¡TENGO UNAS GANAS DE IR!

Os pongo un fragmento que, aunque esté en gallego, creo que se entiende en él la esencia de esta tradición.

A RAPA DAS BESTAS DE SABUCEDO: UNHA FESTA MÁXICO-RELIXIOSA

 

A máis famosa das Rapas celébrase todos os veráns no pobo de Sabucedo (A Estrada). Consta de tres aldeas: Sabucedo, a Devesa, e a Barbeira, cun total de 50 habitantes que chegan a se duplicar as fins de semana.

Trátase dunha festa “máxico-relixiosa”. Pode que nun principio resulte algo raro, pero o fin e o cabo, a relixión maxia é, xa o nome de Sabucedo participa desta característica. A etimoloxía identifica o nome con “sabucus” ou “sambucos”, procedente do  latín, que significa “sabugueiro”, planta de virtudes curativas e que era mirada coma unha árbore bendita.

Non se sabe con certeza cando o pobo de Sabucedo comezou a realacionarse coas bestas. Nos petroglifos da Terra de Montes dos séculos XVIII-VIII a. C. hai gravados nos que aparecen cabalos, moitos con xinetes tratando de dominar o animal, e aínda que se pensa que pode haber unha certa relación , a xente da parroquia segue mantendo a orixe da Rapa nunha lenda oral, que di que houbo unha peste que devastou a bisbarra. Ante esta situación dúas irmás da aldea ofrecéronlle a San Lourenzo dúas bestas se as defendía do mal, e así foi. Mentres durou a peste as dúas irmás refuxiáronse nunha cabana afastada da aldea, e pasando a mesma doáronlle as bestas á Igrexa.

A pesar de non haber datos escritos ó respecto que verifiquen a certeza da tradición oral, consérvanse topónimos coma “O coto da Cabana”, a “Caraballeira das Vellas”, “Fonte das Vellas”… e atopáronse escritos sobre unha peste bubónica na zona que tivo lugar no século XVI. De todos os xeitos os primeiros datos escritos sobre a festa da Rapa (na forma que hoxe ten) son do ano 1682. Esta lenda volve vincular o acto coa Igrexa. Evidentemente, como pasa con tantas outras, a hora de pensar se a Festa terá unha orixe relixiosa ou pagana, ten máis peso a lenda e a tradición da igrexa que o feito de que haxa grabados en pedra de a lo menos mil anos antes de Cristo.


A Rapa das Bestas de Sabucedo, declarada recentemente de Interese Turístico Internacional, segue a tradición dos antergos ó longo dos séculos. O único que mudou dende entón foi a data de celebración. Antigamente facíase no día de Pentecostés, e pode que houbera dúas baixas. Hoxe en día celébrase no verán.

Comeza a festa a madrugada do primeiro sábado de xullo con foguetes a cachón que chaman a xente á misa ou eucaristía da alborada, na que se pide a protección de San Lourenzo para todos os actos que conleva a festa.

Despois de oír a misa os mozos de Sabucedo e outros mozos das parroquias veciñas, así coma numerosos “curiosos da capital”, encamíñanse cara ó monte con cadanseu pau de moca (vara de madeira de carballo que acaba nunha verruga e serve de apoio ou para espantar as bestas) coa fin de xuntar as greas que andan espalladas polos montes de Quireza, Souto, Cuntis, Campo Lameiro… Cada grupo de xente reúne as greas que pode e logo xúntanas no Peón, antes de baixar para a aldea.

Hoxe en día hai no monte animais particulares e animais do “Santo”, que se diferenzan dos demais por teren as dúas orellas cortadas ou fanadas, o que significa algo así coma que os animais son sagrados. Vólvese á relación festa da Rapa-Igrexa. E o mesmo ocorre co feito de que non poida haber máis garañóns, cabalos xefes, que os do Santo.

Polo mediodía, despois de comer o bocadillo e botar un groliño de viño, procédese á Baixa. Os cabalos, dirixidos polos mozos, non tan mozos, e rapaces trotan a paso lixeiro polas subidas e baixadas que os han de levar ata Sabucedo, onde descansarán en Cataroi, un terreo por riba da vila onde poden beber, alimentarse e coller forzas  para soportar con valentía a loita que poucas horas despois manterán cos mozos de Sabucedo. 

Este ano o labor da Baixa vaise levar a cabo no venres, en vez do sábado, coa fin de que os animais  poidan descansar un pouco máis e non se estresen tanto.

A primeira Rapa ten lugar o sábado pola tarde, nun curro de pedra semicircular de recente creación (antes o curro estaba a carón da Igrexa, outro sinal do vencellamento de Festa-Igrexa).

O feito da Rapa non é só cortar as crinas, senón tamén a previa aloita corpo a corpo (home-besta) e a inmobilización do animal. O acto da rapa, que antes máis ca divertir tiña coma fin vender as serdas, comeza co acurramento dunha parte das bestas. Os nenos separarán os potros  (bichiños) para que estes non sexan mancados polos grandes e irse así iniciando na actividade. 

Seguidamente os aloitadores (nos últimos anos tamén algunhas aloitadoras) collen un cabalo (diríxense especialmente ás bestas do Santo: aspecto simbólico-relixioso) e loitan con el corpo a corpo, sen máis aparellos cá súa forza. Esta forma de loitar herdouse de xeración en xeración: dous aloitadores van á cabeza e un ó rabo. Un dos que vai á cabeza debe ser o que salta enriba da besta e cabalga sobre ela. Pouco despois, o segundo da cabeza acode na súa axuda. Cando este chega e se engancha nas crinas dianteiras, o que está subido no équido debe baixar do animal. Ó mesmo tempo o aloitador que vaia ó rabo debe facer unha serie de movementos para intentar desequilibrar a besta.

Este ritual repetirase o domingo pola mañá (día de máis afluencia de xente) e o luns, día no que tamén se procede á marca dos potros, é dicir, á corta das orellas, para así, coas orellas fanadas, quedar “consagrado” e pasar a pertencer á eguada do Santo.

Cara ó mediodía as bestas iniciarán a súa viaxe cara ó alto do monte. “Cada cabalo griñón reagrupará, rinchando, de novo a súa grea e deste xeito a eguada de San Lourenzo de Sabucedo esperará un ano máis a ritual visita ó seu pobo, ó pobo desas xentes de Sabucedo que durante séculos tiveron e seguen tendo a teima de defender contra homes, lobos e lume as súas bestas”.



Un enlace más sobre a rapa das bestas de Sabucedo y algunas fotografías. Pinchad en las leyendas de las imágenes para seguir descubriendo...(a aquéllos a los que les gusta la fotografía, un lugar para visitar)...


Fotografía de Adrián Irago Romero


Fotografía de un pasado
Fotografía de Miguel Vidal

Fotografía de Manuel Matías Marras Ramos
Fotografía de Javier Sa Cordeiro
Fotografía de Fuco Reyes


  

 


Espero que os haya interesado...

23 de mayo de 2013

Desactualizada de desinformaciones



Pues sí. Me encuentro en este estado en el que, por otra parte, quiero permanecer en la medida de lo posible. Me encanta estar desinformada de desinformaciones y hasta que no tenga que estarlo por narices, y ya entonces será de otra manera, prefiero continuar vagando por esta "inconsciencia" fuertemente deseada. 

Últimamente estoy por otros caminos. También he echado de menos a los que se han marchado pero, por suerte, el ser humano tiene una fuerza especial para retener talentos, historias dulces, filosofías que servirán para nuestras actuales vidas y las que vengan. Me quedo con esta "acogedora" foto de Douce en uno de sus rincones favoritos. Me da paz, serenidad. La serenidad que necesitamos todos en las situaciones delicadas de la vida.

Esta vez le quiero enviar un fuerte abrazo a Ripley, que sé que no está pasando por uno de sus mejores momentos. 

Sólo eso.

Para Douce con mucho cariño (seguimos actualizando)

Buen viaje, perrita de las camelias.
Gracias por aportarnos tanto. Por seguir aportando.
Un abrazo cariñoso desde este país de las últimas cosas y una canción.
La otra versión, esta vez con Prince.
Espero que te guste.

Sábado, 18 de mayo de 2013








ACTUALIZACIÓN a día 22 de mayo a eso de las seis y media de la tarde:

Tengo que dar las gracias muy sinceramente a esta isla que encontré un día por casualidad en medio de la maraña bitacorera. Benditas casualidades.
Me han enseñado muchas cosas los que allí arriban, los que allí pacen sobre todo. Y me siguen enseñando cada día...
Es posible que haya muchas personas que no entiendan este tipo de amistades pero os aseguro que son amistades muy especiales, tremendamente especiales; ésas que se generan en la cercana distancia entre todo este lío de unos y ceros.

Muchas gracias, de verdad. Por poner en este mundo que tenemos un poco de esperanza, de cordura, de sensibilidad. De dulzura, por supuesto.


ACTUALIZACIÓN ACERCÁNDONOS A LA MEDIANOCHE...

Las cosas de Douce

1 de abril de 2013

De gatos y preguntas difíciles...






¿Seremos capaces de enfrentarnos al caos de este punto brillante en medio de la oscuridad?

Fotografías: gatos observadores en la Ciudad Vieja de una de mis ciudades...

13 de marzo de 2013

Asco de gentuza


Fuente de la fotografía, elegida para dar esperanza a lo que sigue...



Estos días leíamos en Galicia esta noticia.
No puedo creerlo. Pienso en todo el proceso anterior a la fotografía de la noticia y me produce horror. La preparación de este cruel castigo, el sufrimiento del animal...la falta de un mínimo de sensibilidad con un animal indefenso. 
¿Por qué no lo abandonó?
Preferible eso dentro de todo lo malo. Que al menos tuviese una oportunidad para sobrevivir...





Quem dorme à noite comigo?
É meu segredo, é meu segredo!
Mas se insistirem, desdigo.
O medo mora comigo,
Mas só o medo, mas só o medo!

E cedo, porque me embala
Num vaivém de solidão,
É com silêncio que fala,
Com voz de móvel que estala
E nos perturba a razão.

Que farei quando, deitado,
Fitando o espaço vazio,
Grita no espaço fitado
Que está dormindo a meu lado,
Lázaro e frio?

Gritar? Quem pode salvar-me
Do que está dentro de mim?
Gostava até de matar-me.
Mas eu sei que ele há-de esperar-me
Ao pé da ponte do fim.

5 de enero de 2013

MAN




Visto en: La Cebolla


Y he aquí otro que me ha parecido....buffff
Juzguen ustedes.

Y disculpen el ánimo del post. Prometo una canción movida y alegre en breve. En próximas entradas...

 


19 de septiembre de 2012

Sin título o el que queráis poner...


Podría esta imagen representar la vida; la vida de cada uno de nosotros sin excepción alguna, a pesar de las distinciones. El presente apenas se percibe, mientras que el pasado cae sobre nuestras espaldas augurando futuros demoledores.
Nadie se libra.



Entrada relacionada que hoy he vuelto a leer.
Merece la pena.

Y más música...



ACTUALIZANDO...

La protagonista de la fotografía...


No esperaba encontrármela en ese lugar. Me asombré porque suelen tener miedo y, en este caso, corría hacia mí como una posesa.
Después, al verme, se escondió entre el follaje.

30 de junio de 2012

Sobre fotografía y "aprendiendo"

Fuente de la imagen


Pues eso. Me encantaría me dijeseis alguna página interesante para empezar a "fuchicar" con la cámara. Ya está bien de disparar con ojos pero sin técnica. Estoy dispuesta a haceros la competencia duramente....jeje

Que paséis un buen fin de semana. No dejéis que lo fastidien ni Merkel, ni las nubes, ni las cifras, ni las primas y los primos, ni el furbo siquiera....
;)

Me he quedado, por cierto, alucinada con esta fotografía tan bonita. Los pájarillos, si los pillas, son agradecidísimos como protagonistas de imágenes.

24 de mayo de 2012

Escepticismo


Esta versión también me ha gustado. Con el asombro de los niños de fondo...
Dicen que la música amansa a las fieras.
Pues va a ser cierto.

Lo siento por Juan Nadie. Si no quieres caldo, toma dos tazas...
;)

Respecto a la bondad del hombre...yo también soy escéptica.

escepticismo.

(De escéptico e -ismo).

1. m. Desconfianza o duda de la verdad o eficacia de algo.


Fuente de la imagen













Malos como o demo


El hombre es malo por naturaleza.
El hombre es bueno por naturaleza.
Como diría un amigo mío, no hay más que ver a los niños...





Actualización para Luna:


A ver si te gusta más esta canción...
Hacía tiempo que no la escuchaba.



Feliz día a todos. A pesar de todo.
;)

22 de mayo de 2012

De actualidades varias NO

La última oración de los mártires cristianos, por Jean-Léon Gérôme (1883). La persecución de Diocleciano tenía el único fin de frenar la rápida expansión del cristianismo, esta persecución fue la más violenta de todas.


Sigo paseando y esquivando las actualidades varias. Sin embargo, he visto esta obra y me ha recordado algo...

Espero sean imaginaciones mías sin más. 

Imágenes obtenidas de internet
Podéis mirar en propiedades o arrastrarlas hasta imágenes de Google para localizarlas en los diversos sitios

20 de mayo de 2012

La felicidad...


 

La felicidad es como un pañuelo de seda
que lo coges
que lo atrapas entre los dedos
y se va
y regresa con aroma de fresca primavera
y se vuelve a marchar
para seguir jugando entre instantes de vida
con la serenidad de animal que espera a que caiga el sol
y regresa de nuevo
para continuar sorprendiendo a aquél que no la busca
y a aquél que la pretende...



He pasado unos días desconectada.
Me ha encantado.

Nota: sigo con mi cutrimóvil sacando fotos.  
:)

23 de abril de 2012

Probando con las presentaciones...

Una de animalitos...

   
More PowerPoint presentations from aSGuest133047

Por motivos diversos tuve que eliminar esta entrada al modificar mis pruebas la plantilla global.
Ahora vuelvo a poner la presentación inicial.

Siento las molestias ocasionadas.
Gracias a todos.

17 de abril de 2012

Y seguimos con las Coronas....


La Corona también está tocada junto con este país de pandereta y panderetón. Me gustaría saber, en serio, quién es el poderosísimo interesado que quiere cargarse a la Familia-Real-con-Mayúsculas. Está claro que se han hecho las cosas muy mal desde Palacio y también está claro que lo de la caza de elefantes es un tema que no se debe obviar bajo ningún concepto, a pesar de que muchos consideren que es lo de menos. 

De todas formas, creo que hay que detenerse a meditar con tranquilidad y no echar la lengua a rodar como se está haciendo alegremente por las carreteras de la desinformación. Intereses los hay en todos los lados, no lo olviden, y con la marcha de la Monarquía no vamos a solucionar los grandes problemas que caen sobre nuestras espaldas en estos duros momentos de crisis. De hecho, pienso que ocurriría más bien todo lo contrario.

No es el momento de plantearse ciertas cosas. No lo es en absoluto.

España tocada...


Pero esperemos que no hundida a pesar de esos ojos recelosos que nos observan. Confío, al menos, en ello. Para eso no debemos escuchar demasiado todo lo que sueltan por la boquita aquéllos que disfrutan con desgracias ajenas a pesar de lo que puedan acarrear para todos en tiempos tan revueltos; incluso para los que hablan tanto.

Ahora toca Argentina. A ver cómo se gestiona. A ver qué apoyos le salen a España. A ver si tenemos lo que hay que tener para seguir adelante. La debilidad de nuestra imagen, de la que somos todos culpables en cierto modo, es el verdadero motivo de nuestra suerte.

Me quedo con la lección que nos dan ellos.